Ayla


 Ayla nedir, Ayla hakkında bilgi, Ayla anlamı, Ayla ödevi, Ayla konu anlatımı, Ayla detaylı bilgiler sayfanın konularıdır.

AYLA a. Gökcisimlerinin çevresinde görülen beyaz ışık. (Eşanl. hale.) —Anat. Bir dokunun lif demetleri, katları ve ağ örgüsü arasında kalan küçük boşluk. —Meme başını çevreleyen koyu renkli halka.
—Bot. Açıktohumlu bitkilerin trakeitlerinin zarında bulunan bezek. (Üzerinde delik bulunan iki selüloz tabakası birbirinden ayrılır ve aralarında merceksi bir boşluk oluşur; onu da ortası kalınlaşmış bir ince perde ortadan keser.) —Foto. Bir fototipin belli bir yerinde görülen, değirmi biçimli kusur. —Giz. bil. insanları ve öteki canlıları çevreleyen ve yalnızca medyumların görebildiği ışık. (Aylanın renginin, çevrelediği insanın ruhsal durumuna göre değiştiği ve ölümden sonra karardığı varsayılır.)
I —Güz. sant. Ressam ve heykelcilerin, genellikle isa’nın, Meryem’in ve azizlerin başları çevresine koydukları ışıklı çember. (Asyalı ve müslüman sanatçılar da, tanrısal, kutsal ya da saygıdeğer kişilerin başlarını aylayla çevrelemiştir.) [Bk. ansikl. böl. ] —Teslis’i simgeleyen ve içine Tanrı’nın adının ibrani harfleriyle yazıldığı bir üçgenin çevresine ya da ortasında Ruhülkudüs güvercininin ya da bir aziz imgesinin yer aldığı bir ovalin çevresine yerleştirilmiş, arasında kanatlı küçük melek başları bulunan yaldızlı ışın demeti. (En ünlülerinden biri, Bernini’nin Roma’ daki San Pietro kilisesi için yaptığı ayladır; barok kiliselerde, Karşı-Reform’dan başlayarak, aylaya daha sık rastlanır.) —Nümism. Kutsal bir kişinin başını çevreleyen daire ya da hale. (IV. yy.’dan başlayarak, bazı Roma imparatorları, paralarda, başları aylalı olarak gösterilir.) —Patol. Bir iltihap odağını çevreleyen ve sınırlayan, çoğunlukla kırmızı renkli dairesel bölge.

Ayla-ayla.jpg
 

—Ruhbil. Ayla etkisi, bir kimsenin dikkati çeken bir özelliği beğenildiğinde, öbür özelliklerinden ya da bu kimsenin bıraktığı genel izlenimden etkilenme eğilimi. —ANSİKL. Güz. sant. Antikçağ’da Olym-pos tanrılarının çoğu, başları aylalı olarak betimlenmiştir (Pompei fresklerinde, Vatikan’daki Vergilius’un el yazmasında-ki minyatürlerde görüldüğü gibi). Hıristiyan ikonografisinin ilk dönemlerinde, yalnızca isa’nın başı aylalıdır. III. yy.’dan başlayarak, havariler, Meryem Ana, sonra azizler aylalı olarak gösterilmeye başlandı, daha sonra önemli imparatorlar, üst düzeydeki yöneticiler gibi laik kişiler de bu simgeyi kullandı; aradaki fark, isa’nın aylasının bir haç işareti ya da A ve iî işareti taşımasıydı. Ayla, yaldızlı, saydam olabilir, maviye, yeşile, kahverengine çalabilir, incilerle süslenebilirdi. VIII. yy.’dan başlayarak, Batı’da, ayla, sözkonusu kişi hayattaysa, dikdörtgen biçiminde gösterildi: bağışçı Teodoto, S. Maria Antiqua kilisesi’nde (Roma) kendini elinde capel-la’nın modeli ve başı dikdörtgen bir aylayla sarılı olarak betimletmiştir (VIII. yy. ortası).